Tjeetje, …stinkt een beetje muf hier op het blog…ben er al een tijdje niet geweest om er iets op te zetten. Maar ja, zoveel was er ook niet te melden omtrent de XT.
Inmiddels gaan we al flink het najaar van 2009 in en het was weer een fijn motor jaar. Moet eerlijk bekennen dat de XT helemaal werkeloos heeft gestaan in de garage dit jaar.  En ik heb de Harley flink wat kilometers laten maken.

Maarrrrrrrrrr….er zit wel weer iets aan te komen. Mijn plannen om de XT op vakanties mee te nemen worden concreet en ik hoop binnenkort een knoop te hakken over een trekhaak en/of motordrager aan mijn camper.
Ook heb ik nog een XT projectje in mijn gedachten en wel het ombouwen van mijn XT naar 12 volt zodat ik GPS op de XT mee kan nemen.
Je raadt het al: dan ga ik van de zomer lekker naar zuid Europa, gooi smorgens de XT vol, en scheur er op los of mijn leven er vanaf hangt. Des avonds vraag ik TomTom zo lief te zijn mij de weg naar mijn campertje terug te wijzen alwaar een kouden bier en comfortabele stoel staan te wachten zodat ik mijn motoravonturen nog even bij een ondergaand zonnetje kan overpeinzen alvorens ik aan een welverdiende nachtrust begin. Zucht……….

Dus wellicht ga ik binnenkort wel weer iets meer schrijven op mijn blogje.

Wat wel heel leuk is is dat ik nog steeds af en toe mailtjes krijg van mensen met allerlei vragen over de XT en natuurlijk ben ik geen autoriteit op dit gebied, ik vind het wel leuk om mensen verder te helpen.

Later meer….

Het is alweer een tijdje geleden maar het feit dat ik er nu nog over ga schrijven op mijn blogje geeft al aan hoeveel indruk de motor tour heeft gemaakt.
We zijn wederom richting Frankrijk gegaan. Ik had een beetje het voortouw genomen om (doordrammer als ik ben) te zorgen dat we na de eerste dag zouden kunnen beginnen aan de fameuse "Route de Grandes Alpes".
Maar daarvoor zouden we wel de eerste dag moeten eindigen in de buurt van Geneve…dat is gauw een kleine 1000 km vanaf Utrecht. Er is veel ge-emaild voorafgaande aan de motorweek binnen de groep stoere motorrijders en toen de datum dichterbij kwam, kwamen ook de eerste twijfels over die te maken afstand op dag EEN….waarschijnlijk was het vooruitzicht op de zadelpijn en eindeloze stukken recht asfalt toch een "show-stoppertje". Er moest zelfs een heuse enquete gestart worden om uit te maken hoe laat we zouden vertrekken en we zouden geen Hollanders zijn als daar een soort van compromis uitgekomen was.

We zijn uiteindelijk op zaterdag ochtend

Ja ik weet het…het kan echt niet zo, een weblog waar eens in de 100 jaar op geschreven wordt..
Maar goed, een restauratie project komt op een gegeven moment aan een eind. En aangezien ik niet een ieders kostbare tijd wil verdoen met een hoop geleuter, heb ik weinig updates gedaan.

Wat is er allemaal gebeurd?

Wel, we hebben er een nieuwe bij….geen baby maar een motor. Afgelopen Kerst liep ik tegen een Harley Sportster XLH 883 DeLuxe uit 89. Leuke fiets maar had erg te lijden gehad van veel te lang buiten staan. Dus dat wordt weer een projectje..niet zo radicaal als het XT project maar wel weer een uitdaging

Zoals je op de teller op mijn blog kunt zien nadert de motorweek 2008. Traditiegetrouw gaan we week 26 (maakt niet uit hoe die valt) een stukkie touren. Hopelijk mooier weer dan vorig jaar want ijs en weder dienende willen we toch wel de Franse zuidkust halen. 
Ik zal zeker een verslag doen van de week op het weblogje

Laterrrrrrrrrr….

Het is nu rond het vriespunt in de morgen als ik naar mijn werk tuf op de XT. Zie de forensen in hun overhempjes achter het stuur, luisterend naar 538, met de autokachel op 10…..maar ja, zij staan stil en ik scheur nog steeds lachend door de file over de A2. Alleen daardoor krijg ik het al warm genoeg van binnen, en mijn motorpak doet de rest. Ha haaaaa!!!1

Ik hou mijn weblogje wel bij maar er is op het moment niet zoveel te vertellen. wil je toch mijn avonturen blijven volgen dan is het misschien handig om van de RSS feed gebruik te maken dan krijg je vanzelf een berichtje als er weer wat te lezen is op het XT-blog.

Je hebt daarvoor een feedreader nodig zoals de Sharpreader (kost helemaal nop en daar houden wij Hollanders van) hier is de link naar de website van Sharpreader om te downloaden.

Klik hier voor een handige weblog om te leren wat RSS nou precies inhoudt.

Moet je eens kijken  hoelang ik al niet op mijn blog heb geschreven….en toch wordt ie nog regelmatig gelezen heb ik gemerkt.
Ik schaam me dood.
Reden? Tja, ik heb even een sleutelpauze ingelast (leuke woordspeling) en ik ben heel druk met een verbouwing van de gang. Hmmmmmm misschien een leuk onderwerp voor een web logje:http://gangverbouwing.web-log.nl Niet op klikken hoor….t’is maar een  nep link

Afijn, ik heb nog een mooie bok liggen (van Jack gekregen) en natuurlijk nog mijn grote tank.

Ik rijdt geregeld op de XT, er zit nu zo’n ruim 7000km op de teller. Die grote tank zal een welkome uitbreiding zijn want ik tank me een ongans….na het tanken van maarlierfst 5 liter snel de dop erop anders is de helft van je tankinhoud al in benzine damp vergaan.

Ook die bok zie ik wel zitten, de huidige fiffystand is toch wel een beetje uitgelubberd en de XT staat daardoor onnodig ver scheef.

Maar goed, eerst moet de gang af.

Bedankt dat je af en toe nog even komt kijken hier, xt500.web-log.nl is niet dood….HIJ LEEFT

Zondag

Zondagmorgen rond 9 uur verzamelen bij Nico thuis in Houten. Eerst ben ik langs Big-O gereden. Ik had mijn XT de dag ervoor al ingepakt en had alles behalve mijn motorpapieren….dan maar zonder op pad. Het zonnetjes scheen en het zag er allemaal prima uit. Mijn km-teller stond bij vertrek op 41.800.
Bij Nico zaten Henk en Rob reeds aan de koffie dus we waren compleet. Nico rijdt sinds kort op de motor ambulance en Rob doet dit reeds een tijdje. Henk rijdt dagelijks op de motor van en naar het werk (hij is chauffeur op de ambulance) en Big-O maakt de nodige kilometers op de motor in zijn vrije tijd (en daar heeft ie plenty van …ben er jaloers op). Dus over de motor ervaring van mijn reisgenoten hoef ik me geen zorgen te maken en de medische verzorging is altijd bij de hand…bij wijze van spreken dan want ik hoop dat we dat nooit nodig zullen hebben…. Nico heeft de twee weken voor ons vertrek zijn motoropleiding afgerond (nog gefeliciteerd Nico) dus dat die nog zin heeft in een motor week…..tjonge jonge…
Het eerste stuk ging natuurlijk over de snelweg om zsm het platte asfalt van ons kikkerlandje te verlaten. Stukje over Gorinchem en toen naar het "zui-jen". In de middag gestopt in Luik. Daar was een of ander schuttersfeest dus daar liepen alle Waalse "Rednecks" in klassiek tenue met witte schoenkousen gewoon met een echte buks over straat…geloof niet dat zoiets in Nederland kan. We bestelden een broodje kaas bij de kababwinkel en kregen een broodje…kabab..of zoiets. Maar goed, via via (nog een mooie stuwdam gezien) zijn we belandt op de camping in het Luxemburgse plaatsje Esch-sur-Sure en daar bij de plaatselijke Hollander een biertje gedronken….een super zoute uitsmijter gegeten en (daardoor) nog maar een biertje gedronken. Toen zijn we nog even verder het dorp in gelopen, daar is een echte bikers-snackbar. Deze hoort bij een hotel dat gerund wordt door…ja ja Hollanders…en die komen toevallig nog uit Utrecht ook. Dus op hun panorama terras nog maar een bakkie koffie besteld. De koffie werd geserveerd met de eerste donderklappen van het onweer…het panorama terras veranderde spontaan in een stortbui terras dus hebben we de koffie maar binnen opgedronken en daarna nog een biertje of wat in afwachting van drogere tijden.

Die nacht, in mijn tentje, heb ik het ergste onweer van mijn leven meegemaakt. Het was NIET normaal…om de seconde flitsen…donderklappen die door de bergen nog eens lekker versterkt worden en als klap op de vuurpijl een verschrikkelijke storm. Ik baalde want ik had mijn fotocamera in mijn motorkoffer laten zitten (waterdicht) anders had ik een sensationeel filmpje voor mijn weblog gehad…maar ik ging er niet meer uit om hem te halen..leek wel gek, het hooste buiten dus rolde ik me nog maar eens lekker om in mijn droge warme slaapzakje. Hopelijk waren de tenten van de andere mannen ook waterdicht…dit was zeker de ultieme "waterdicht test"

Maandag

Ik had EEN grote modderpoel verwacht maar het viel mee. Dit was de eerste keer dat we het ochtendritueel konden oefenen: douchen, tandenpoetsen, andere dingen die je zoal in het toilet doet, tent afbreken slaapzak oprollen, motor optuigen en je motorkleding aandtrekken….al met al ben je als groep daar nogal aardig wat tijd mee kwijt. Dus voor dat je goed en wel op de motor zit dan is het al half 11…en dan is er toch wel behoefte aan een bakkie koffie en een broodje. Dus eerst maar even terug naar dat hotel en daar hebben we lekker gegeten. We mochten ook even van hun internet gebruik maken want www.buienradar.nl moest uiteindelijk bepalen in welke richting we onze reis die dag zouden voortzetten. We wilde de bergen in (richting Vogezen) maar de website liet ons zien dat al het slechte weer in midden Europa ook die kant uit wilde ….dus bleef er er maar EEN (droge) optie over en dat was naar het westen….naar midden Frankrijk.Begin van de dag was kmstand 42.250.
En zo ging de reis richting midden Frankrijk. Ik moet eerlijk zeggen dat er voor de motor weinig spannends aan is…laat ik het zo zeggen, het is niet mijn eerste keus.
Wat frappant was gedurende de hele reis was de aandacht die de mensen hadden voor de XT. Iedere stop was er wel iemand die op de motoren afliep om dan vervolgens alleen maar naar de XT te staren (gna gna…) soms werd er dan naar ons een duim opgestoken of al ja-knikkend afwisselend wijzend naar de XT en eigen borst (dat is internationale gebaren taal voor: "ik heb vroeger ook een XT gehad"). EEN ding is duidelijk: de XT leeft nog volop in de harten van motorrijdend Europa!!! ‘sAvonds zijn we neergestreken op een municipal camping in Epernay (onder de rook van Reims).

Typisch een municipal camping gelegen op een groot sportcomplex met riant uitzicht op….het industrieterrein! Maar toiletten waren schoon en op de camping stond een soort patatwagen die "de duvel en zijn ouwe moer" verkocht, dus hebben we daar nog een patatje gegeten en een paar blikken bier gekocht. 10 uur vond de eigenaar het welletjes en werd de luifel neergeklapt. Hij vertrok per auto naar huis, ons achterlatend met voldoende biervoorraad om het tot middernacht uit te zingen. Ik nam voor de zekerheid mijn camera mee de tent in want stel je voor dat ik weer zo’n onweer spektakel krijg…natuurlijk een kans van 1 op teveel. Het ging wel weer stortregenen dus ik heb dat gezellige geluid van regen op de tent (de nachtmerrie van iedere motorrijder op vakantie) maar even opgenomen. klik hier voor het geluidsampletje…wordt een echt multimedia fenomeen, dat weblogje van me
Zoals je kunt zien wordt mij achterbandje al aardig glad na dat getour…ik stond voor vertrek te twijfelen of ik er al een nieuwe band op zou gooien maar zunig als ik ben toch maar doorgereden.

Dinsdag

Sommige  binnen de groep beweren dat ik er een neus voor heb maar moet eerlijk bekennen dat ik meestal wel de mazzel heb om een gezellige, pitoreske plek te vinden om een bakkie te doen. Zo ook in Epernay waar we eerst stil stonden op een gigantisch druk verkeersplein en ik besloot toch nog een hoek om te slaan. Zodoende kwamen we op een klein pleintje met terras, boompjes en een local zuip en vreet schuur….franser kan haast niet.En daar zitten de mannen dan, compleet met "Sandwich Fromage", "omelette", en heeeel veeeeel caffee noire grand. De toilet werd intens gebruik in dit kleine zaakje en daar was het buizenstelsel niet op berekend….nog voor ons vertrek verscheen er een loodgieter om een en ander aan het zwaar gehavende toiletje te herstellen…we gaan er maar vanuit dat die man reeds besteld was.

Het ontbijt was een goud begin van deze dag. En later bleek dat we dat wel nodig hadden ook. Dit was de laatste dag voor Henk want hij zou ons deze dag verlaten om terug te gaan naar huis, hij moest werken en ook zijn vrouw was jarig (29 werd ze toch? )  en Henk wilde het feest niet missen (dames, waar vind je nog zo’n nobele ridder vandaag de dag!!!). Nu had Henk stiekem gehoopt dat we in de buurt van Parijs zouden komen. Hij was nog niet eerder in Frankrijk geweest…laat staan Parijs….en dan nog met de motor ook!!! Ja, dat zou te gek zijn. Welnu, we hadden de tentjes op de "tien sterren" municipal laten staan en besloten die dag ons leven te wagen door Parijs in te trekken…
EN DAT HEBBEN WE GEWETEN!!!!!
Mijn god…wat een gekkehuis. Je weet het natuurlijk wel maar als je er middenin zit dan heb je toch wel een gigantisch "oh ja" moment. Ik vind het niet verwonderlijk dat alle Parijsenaren totaal doorgedraaide stresskippen zijn. Ik zou daar knettergek worden van die drukte. Maar goed, wij netjes in de groep blijven, optrekken, stoppen, optrekken, gas geven, afremmen, optrekken …na verloop van tijd aardig pijn in het polsje van al dat koppelen. En toen gebeurde het:….midden in een file….gigantisch drukke straat…laten we zeggen "Champs Elysee"…daar gutst de groene hete limonade onder het blok van de watergekoelde Honda 600 van Henk…. hij stond al een tijdje in het rood (ik ook wel eens) maar normaal pakt de fan het dan over…bij Henk om een of andere reden niet.
Dus hup aan de kant, effe kijken en ja hoor: reservoir is leeg. Wij een locale motorrijder aangehouden om te vragen waar we in de buurt koelvloeistof kunnen kopen (natuurlijk hopende dat het alleen overkoken is en geen gesprongen leiding). Een pluim voor deze fransoos want hij bood aan even mee te rijden en dat gaf paniek in de groep rond de vraag welke vrijwilliger met deze parijse Evil Knevil mee zou rijden…we hadden immers al een uurtje mogen genieten van het rijgedrag van de locale motorrijders. Nou, en ik was dus de gelukkig omdat iedereen een stap naar achteren deed…nee noor, geintje, ik bood me vrijwillig aan. Nu had ik gewild dat ik een camera voor op de XT had want ik kan wel een verslag doen van die rit maar dat geloven jullie toch niet. In ieder geval stond ik 10 minuten later aan de andere kant van de Arc de Triomph met een natte rug en een adrenaline peil alsof ik door 10 Hells Angels achterna was gezetten….maar wel een enorme kick. Wij koelvloeistof gekocht en eenzelfde dollemans rit terug gemaakt waarbij we soms snelheden haalden van 70 a 80 km in het overvolle parijs…de fransoos keek op een gegeven moment om, glimlachte en stak zijn duim op…was hij me dan toch aan het uitproberen?

Afijn, met koelvloeistof (en zonder koffie voor mij) konden we de reis voort zetten naar ons doel: het torentje van Parijs. Nou en de foto van de XT hiernaast is natuurlijk goud waard, temeer als je weet wat we er allemaal voor hebben moeten doen. Tussen de toeristen wat kiekjes geschoten, natuurlijk door de tuuten weggestuurd omdat we op een plek stonden waar dat niet mocht. En toen werd het tijd om dat godvergeven oord te verlaten. Dus wij de jungle van het parijse verkeer weer in en gelukkig wist Big-O feilloos de route (maar goed dat ie af en toe met de touringcar hier komt). Het duurde niet lang of we zagen alweer wat groene limonade op het wegdek dus het ging niet goed met Henk zijn motor. Toen besloten we maar om ergens langs de Seine aan de kant te gaan om de motor af te laten koelen. Ja en dan nutteloos naar een motor te staan kijken met een technisch mankement…dat wordt wel moeilijk hoor als je ratio rijden:sleutelen het laatste half jaar ongeveer gelijk was aan een-op-een. Dus het moest natuurlijk de XT rijder zijn (haha) die hier de mannen uit de brand hielp. Ik heb niet al te veel sjoege van watergekoelde motoren maar zag een draadje van de fan lopen naar een temperatuur sensor op de radiator. dus leek het me dat die sensor massa maakt als de temperatuur te hoog wordt…het gekke is dat de fan nooit aansloeg dus of die sensor is kaduuk of de fan (zekering hadden we al gechecked). Dus toen Henk even de andere kant opkeek heb ik de draad van de sensor afgerukt en sluiting gemaakt met massa….en ja hoor, ik kon bijna mijn haar erin fohnen…als ik nog haar had, bij wijze van spreken . Gelukkig!! we hadden toch nog iets te sleutelen deze motorweek want een motorweek zonder sleutelen is als een XT zonder startproblemen. Alsof het zo moest zijn vond Nico een stuk electra draad op straat en al snel was de "modificatie" een feit. Henk kon met draaiende fan zonder problemen Parijs verlaten en eenmaal buiten de stad hebben we ergens ten noorde van Parijs op een tankstation afscheid genomen van Henk. Met zijn vieren de tocht voortgezet terug naar onze municipal. Onderweg nog effe een pizza gegeten en een paar flessen bier gescoord. Nico die pot bijhield heeft alles prima financieel voor elkaar gemaakt. Het was iets warmer en droog en achteraf hebben we best nog een lekker tocht terug gemaakt hoewel een groot deel in het donker plaats vond.

Woensdag

We werden wakker met mooi zonnig weer. Km stand is 42.896 Gisteravond nog een sms-je gehad van Henk dat ie goed was aangekomen thuis. En zo zie je maar weer op de foto hiernaast hoe multifunctioneel de XT is…..zo is het een off the road en zo is het een droogrek…ha ha. Het bleef helaas een koude en klamme week. Gelukkig vond de meeste regen snachts plaats en konden we overdag redelijk droog doorkomen. Maar de spulletjes werden toch wel aardig klam dus moest elk moment benut worden om de boel een beetje droog te krijgen. Het ontbijt op het franse pleintje van gisteren was zo goed bevallen dat we besluiten om daar deze morgen ook eerst maar een stop te maken alvorens de motordag voort te zetten. Het franse stokbroodje met camembert gaat er in als koek en de koffie smaakt weer heerlijk. We genieten nog even van het franse sfeertje en ondertussen bezoeken we nog een internet cafe om de hoe om het weer te bekijken….dat blijkt dus in heel europa klote te zijn. Eigenwijs als we zijn zetten we de koers in richting het oosten…we willen immers nog een beetje bergen rijden. We zetten ons doel op Epinal wetende dat we dit toch niet gaan halen. De eerste 40 kilometer doen we al een uurtje over…dorpie in en dorpie uit…. en dat alles in het vlakke midden Frankrijk. Aan het eind van de middag besluiten we Neufchateau als einddoel te pakken en waarrachtig zijn de laatste 30 a 40 kilometer een leuke motorrit met bochten en heuvels zoals je die graag ziet. Het is wel nog steeds erg koud, een lichtreclame van een plaatselijke apotheek geeft 14 graden aan en dat zakte nog wel in de loop van de dag. Aangekomen in Neufchateau hebben we de plaatselijke municipal opgezocht: zoals we verwacht hadden bij het sportcomplex, naast het rangeer terrein….saai maar schoon.

En het leek wel een Hollandse camping. Tentjes opgezet en wij wandelend het centrum in van Neufchateau. Onderweg kwamen we langs een huisje dat niet zou misstaan als "House of Horror" in Disney park…. je zal maar uitgenodigd worden om te logeren bij je Franse tante die je nooit gezien hebt en dan kom je in zo’n huis terrecht…..brrrrrrrr. Dus wij maar snel doorgelopen en we volgden de bordjes "vieille ville" dat volgens mij hetzelfde is als "Altstadte" in Duitsland. Welnu in Duitsland is dat garant voor een pitoresk oud stadje met gezellige kroegjes en restaurantjes. In Frankrijk betekent het helaas letterlijk OUDE stad, ofwel OUWE ZOOI. Na enig zoeken (niet binnen de oude stad) vonden we een goed restaurantje waar goede biefstukken werden geserveerd en Nico ging zelfs aan de escargots. Rob had frites met een worstje waarvan de vulling niet te definieren was maar we vermoedden dat het orgaan vlees was. Dat vermoeden werd nog eens bevestigd toen Rob later last van maag en darmen kreeg. Die avond was voor Rob geen pretje, hij verging van de pijn en taaide na het eten samen met Nico af richting de camping. Frank (Big-O) en ik hebben samen nog een soort pub bezocht waar de plaatselijke jeugd zich stierlijk zat te vervelen.Na een paar biertjes zijn we ook maar richting camping gelopen en daar vonden we gelukkig nog een restantje van het bier dat Rob eerder die avond op de motor had gekocht (hij moest toch op pad om een trui te kopen tegen de kou).

Donderdag

De volgende morgen wakker geworden met pijn in de rug, echtcomfortable lig je toch niet op zo’n luchtbedje. Ik open het tentje enzie dat er nog twee flesjes bier over zijn….die heb ik gisteravond inhet donker gemist zeker. Rob gaat nog helemaal niet goed en dat is aanzijn gezicht af te lezen. We gaan het kamp opbreken en het begint voorde zoveelste keer te miezeren. We krijgen nog wel een lekker bakkiekoffie van een vriendelijk nederlands echtpaar met een sterk amsterdamsaccent. Gezellige mensen die amsterdammers. Tegen de tijd dat we ons kampement hebben opgebroken is de camping verlaten. Nou gezellig hoor.
We gaan een broodje eten in de "oude stad" en nu blijkt er in een keer wel leven te zijn. Uiteindelijk komen we terecht bij de plaatselijke kebab shop waar we een lekker turks broodje met franse kaas krijgen en een goede bak koffie. Nog even langs het restaurant van gisteren want Rob was een sjaaltje vergeten en gelukkig was dat gevonden. De rit gaat richting Saarbrucken met het plan om alvast door wat geheuveld gebied langzaam naar het noorden af te buigen. Ergens ten oosten van Metz moeten we van de snelweg af omdat voor ons een dreigende zwarte lucht opdoemt en niet iedereen het regenpak reeds aan heeft. We staan nog geen minuut langs de kant of de bui barst los. Daar wordt Sinterklaas nou echt niet vrolijk van. De treurige plaatjes die ik geschoten heb zeggen genoeg. Afijn we duiken de snelweg weer op, Big-O voorop en we belanden onmiddelijk in een stortvloed van regen en opspattend water tussen een aantal grote trucks. Big-o ziet dat we er eigenlijk weer onmiddelijk af moeten richting Saarbrucken maar wij zijn inmiddels op de middelste baan trucks aan het inhalen om bij Frank (Big-O) te komen. En zo gebeurde het dat Frank de afslag had en de rest noodgedwongen door moest rijden. Dus wij de volgende afslag gepakt, omgekeerd en terug naar waar we Frank kwijt waren geraakt. Hij was in geen steden of wegen te bekennen. Uiteindelijk zijn we maar doorgereden met zijn drieen nadat ik een voicemail had achter gelaten dat we rond 7 uur die avond wel in Bitburg zouden zijn. Het was een vermoeiende rit naar het Duitse….onderweg nog gestopt voor een stuk echte torte en toen eindelijk reden we langverwachte "Schnitzelgebiet" binnen… Omdat we eigenlijk dachten dat we Big-O toch niet meer zouden treffen en omdat ik weet dat je vaak in een klein Duits dorpje lekkerder kunt eten dan in een stad, besloot ik mijn neus maar weer een keer te volgen. Ik zag links in een dal een kerktorentje boven de bomen uitspitsen….waar een kerk is…is een kroeg!! Dus wij de weg af en de bush-bush in. Het gehucht bleek Idesheim te heten en verdomd er was een wat groot uitgevallen huis met Gaststatte boven de deur. Er stond een moeke voor de deur waar je als volwassen vent liever geen worstelpartij mee aangaat en ik vroeg met draaiende motor of wij er "etwas konde essen" en ze knikte "jawohl". Dus motoren uit en wij naar binnen en daar was het een Gaststatte zoals ze de laatste 100 jaar niet veranderd zijn. Aan tafel vroeg Nico of we Schnitzels konden krijgen die "so gross" waren en hij gaf met zijn handen een formaat deurmat aan. Wederom knikte Moeke "jawohl" en ging naar de keuken waar ze haar slagersmes ging slijpen. De schnitzels werden van een homp vers varken afgesneden…dit kon niet meer stuk. En toen Rob nog even naar huis belde kwam er een bericht binnen want het bleek dat juist op dat moment Big-O probeerde ons te bellen. Hij stond dus WEL in Bitburg en zou daar nog effe rondrijden en dan naar huis aftaaien. Nico op de motor gesprongen  (Bitburg was maar 10 km). Lang verhaal kort maken: kwart voor 8 reed Big-O Bitburg uit terwijl Nico er aan de zuidzijde inreed. Elkaar helaas net misgelopen. Afijn toen Nico terug was in ons pitoreske dorpje hebbe we niet zitten eten maar zitten vr****. Ik heb in jaren niet zo’n heerlijk schnitzel gegeten. Nu we onze hopman kwijt waren geraakt en het weer er nog steeds niet beter op was geworden besloten we maar met volle buik richting ons kaaslandje te crossen. We hadden afgesproken dat we om de 70 a 80 km zouden stoppen om te zorgen dat we ons niet oververmoeid zouden rijden. Het sluitstuk vond plaats op een tankstation onder de rook van Eindhoven. We hadden net ons bakkie op en bereidden ons voor voor de laatste kilometers naar huis. Er stond een truck zo groot als een flatgebouw die net getankt had….ergens op de bovenste verdieping ging het raampje open en de trucker stak zijn hoofd naar buiten en galde over het station: "Kxeak noah, un auwah iksteeh!!! heppik vroegoah xf4xf4k noch gehoad"…drie keer raaien waar ie vandaan kwam. Leuke he, dat de "auwah iksteeh" nog steeds zoveel reacties krijgt.

De XT deed zonder moeite een kruissnelheid van 120 (hij was nu immers wel ingereden.) Thuisgekomen stond de teller op 43.720.

Het was een tof weekje, beetje klote weer maar zoals Nico op zijn KLPD motortraining geleerd had:
"Er zijn twee soorten motor-weer: MOOI motor-weer en HEEL MOOI motor-weer."

Bij leven en welzijn, volgend jaar weer mannen!!

Morgen is de grote dag want dan ga ik beginnen aan de lang verwachte motorweek. Ik ga dus met XT en niet met de Harley. Een hele uitdaging dus….met name voor mijn zitvlak. Maar ook natuurlijk voor de XT. Hij loopt als een zonnetje maar het tikje (van de kantelende zuiger) blijft erin zitten. Volgens doorgewinterde XT professional, Ed, kan dit geen kwaad. Sterker nog, menig XT kwam zo uit het krat en gaf hetzelfde tikje bij de eerste keer starten. Geen zorgen maken dus.
Hiernaast staat de XT geprepareerd in de "Touring" versie. Toen ik dat schermpje kocht had ik er niet al te veel verwachtingen van maar het is ongelooflijk hoeveel rijwind dit wegneemt en dat is wel lekker want er zal wel een aardig stukkie snelweg genomen worden hier en daar. De kofferset komt van Marktplaats en is lekker ruim. Ik neem niet zoveel schoon ondergoed mee maar ik hou nu eenmaal van een comfortabele nachtrust dus een goed luchtbed en een lekkere slaapzak en self-infarting kussen (of was het nou inflating) gaan mee dus dat neemt allemaal ruimte in. Tja, daar staat ie dan in de touring uitvoering ("Limited Edition ":-D)…je vindt het mooi….of je vindt het vreselijk….maar in ieder geval wel praktisch. Helaas had ik door alle zakenreizen geen tijd meer om de 20 liter tank op te knappen. Dat gaat na de zomer gebeuren dus dan komen er weer wat fototjes. Helaas heb ik ook nog steeds niet de camera/telefoon mogen ontvangen als prijs voor mijn weblog anders had ik van de trip foto’s gemaakt en die gelijk op het weblog gezet. Afijn tot volgende week, dan komt er een klein reisverslagje. En misschien ben ik wel eerder thuis…met de ANWB ophaal dienst…ha ha.

En hier komt de momentsleutel weer om de hoek kijken. De cilinder moeren worden aangedraait met een moment van 3,5 – 4 Kgfm en de drie inbusboutjes met 0,8 – 1,2 Kgfm. Voor de boutjes moet je wat verloopstukjes combineren (die vind je wel in de grabbelton van Ome Praxis. natuurlijk de zaak om en om een slagje geven zodat de cilinder gelijkmatig aangedraait wordt.

En daar is weer een nieuwe pakking, de duurste van het stel!! Tja, en dan moet er natuurlijk altijd iets misgaan he….Er staat nogal wat gereedschap van mijn pa die, toen ie er nog was, timmerman was. Nu donderd er een bovenfrees van de plank af en klettert vlak naast mijn cilinderkop op de werkbank. Kop gelukkig niet geraakt maar er kwam toch een schuif zaagsel mee…!! Dus dat wordt weer effe het diesel badje erbij pakken.

Zo koppie is weer lekker schoon en ziet er nog goed uit. Dus eerst kijken of alle pasbussen er nog inzitten en dan de koppakking plaatsen. Natuurlijk voorzichtig de distributieketting door het gat van de pakking voeren en weer met het ijzerdraadje vastzetten. Mocht ie erin vallen dan krijg je hem er waarschijnlijk wel weer uit maar dat is allemaal extra werk waar je niet op zit te wachten.

Het "Moment Supreme" is daar dat de cilinder kop erop geplaatst kan worden. Eigenllijk gaan al deze werkzaamheden redelijk snel. Wederom, geen kracht gebruiken, de kop moet echt op zijn plaats vallen en zal door de pasbussen op een centimeter na aansluiten. Even goed tussen de kop en de cilincer doorkijken of alles goed zit (zit de ketting er niet tussen bijvoorbeeld) en dan eindelijk mag je de nylon hamer een keertje gebruiken. Een vriendelijk tikje met de steel van de hamer was al voldoende om de boel sluitend te krijgen.

De cilinderkop kun je nog niet vastzetten want dat gebeurt pas met de moeren als huis met de tuimelaars erop zit. Maar goed, zo ver zijn we nog niet, nu eerst de nokkenas plaatsen en hier gaan sommige monteurs (inclusief ikzelf) wel eens de fout in…de mist in….de bietenboot op….of zoiets. Het klepmechanisme in de cilinder kop moet namelijk synchroon lopen met het onderbrekings mechanisme dat aan de zijkant van het carter zit. Hoe werkt dat?? Nou…goed…… Nog even een fototje gemaakt van de onderbreker en de vervroeger. Eerst de vervroeger over het asje schuiven en deze heeft een uitsparing voor het spietje dus kan de vervroeger er maar op een manier op. Niks aan het handje tot nu toe. Dan plaats je de contactpuntjes (onderbreker) en zet het plaatje vast op het oog zoals het ongeveer gezeten heeft. Ben je er nog bij?….mooi.

Nu komt de truuk met de piepende multimeter. sommige gebruiken een lampje om de onderbreker te meten maar ik gebruik een piepje, tegenwoordig koop je een multimeter, met piepje, voor een drol bij de dhz zaak. Multimeter sluit ik met een draad aan op de massa (het blok zelf) en het andere draadje op het snoertje van de contactpuntjes. Ding gaat natuurlijk piepen als een gek. Dan ga ik de krukas ronddraaien dat kan het best door het vliegwiel rond te draaien (linksom ofwel tegen de wijzers van de klok in). Op een gegeven moment zal het piepje stoppen en dat is het moment waarop de contact puntjes van elkaar gedrukt worden en dus ook de vonk gegeven wordt. Nu hebben we de ontsteking nog niet precies afgesteld maar ik verwed mijn schoenen dat het "F"-teken (Fire) verdomd dicht in de buurt van het wijzertekentje in het carter staat (zie foto). Nu draai je het vliegwiel nog iets door tot het "T"-teken (Top) gelijk met het wijzertje staat. Wat we nu gedaan hebben is het bovenste diepte punt (BDP) van de zuiger bepaald waarbij de verbranding plaats vindt. Zoals we al eerder zagen moeten hierbi alle kleppen dicht zitten. Met deze wijsheid gaan we de nokkenas timing instellen. Trouwens laat de pieper nog effe zo aangesloten want die hebben we zo nog nodig….zet hem wel effe uit want je wordt gestoord van die piep.

Het bovenste kettingtandwiel voor de distributieketting heeft 34 tandjes. Het tandwiel om de krukas die de ketting aandrijft heeft….ja je raadt het al 17 tandjes. Dus de nokkenas draait, net als de contactonderbreker, de helft langzamer dan de kruk as. Nu zijn onderbreker en nokkenas twee onafhankelijke delen die wel precies synchroon moeten draaien (anders doet je brommer het gewoon niet). Maak het ijzerdraadje los van de distributie ketting en frot het tandwiel in de ketting. Je moet misschien wat tandjes naar links of rechts schuiven maar in ieder geval is het essentieeel dat je tandwiel komt te zitten zoals op de rechterfoto. Als je een kruis zou tekenen door het hart van de as en het spietje zit op de verticale as dan moet alles haaks staan. Dit is het punt waarop de nokken naar beneden gericht staan en er worden dus geen kleppen aangesproken ofwel de nokkenas is in "ruststand". Er zit links op het tandwiel nog een klein merktekentje. Dat zit als alles goed zit, net onder de bovenzijde van de cilinderkop. Nu kan de indicator, ring en moer op het kettingtandwiel geplaatst worden. Controleer nog even of je vliegwiel nog steeds op het "T"-teken staat en span met een schroevendraaier even de ketting aan om helemaal zeker te weten dat alles precies goed afgesteld is. Onnodig te zeggen dat je HEEL voorzichtig moet zijn zodat er geen onderdeeltjes (wat dacht je van dat kleine spietje in het tandwiel) in je carter donderen. Je hebt nu gegarandeerd 100% je klep/ontsteking timing goed afgesteld.

Als je dus het geluk hebt dat je niks in je carter hebt laten vallen dan kun je de moer van het distributieketting tandwiel vastzetten zoals hiernaast is aangegeven. Kijk uit met die sleutels dat je niet uitschiet en een deuk maak in de pakkingvlakken. Het zaakie kan nu gesloten worden dus het is tijd voor de tube blauwe tandpast en ik zet de zaak weer lekker in de vloeibare pakking. Natuurlijk nog even riant in de olie zetten. (ik ben zelf ook wel eens riant "in de olie" geweest maar dat is een ander verhaal)

Rechts zie je het tuimelaarshuis en de dop met het kijkglaasje om de stand van de nokkenast te bepalen bij het starten (dat kijkglaasje is natuurlijk alleen voor mietjes want de doorgewinterde XT-rijder doet dat allemaal op gevoel). Aangezien de nokkenas in ruststand staat worden er geen kleppen gelicht dus kan dit huisje zonder kracht op de cilinderkop geplaatst worden. Contorleer voor het plaatsen of alle tuimelaars soepel lopen en of de kleplichter voor het starten (deco of decompressor) goed werken. En daar is de vertrouwde momentsleutel weer om de moeren aan te draaien met 3,5 – 4 Kgfm en de kleine moertjes met 1,8 – 2,2 Kgfm en de 6mm boutjes met 0,8 – 1,2 Kgfm.

Dit is het moment om de ontsteking naukeurig af te stellen.
Eerst effe iets over ontstekingstijdstippen:
Als je je voorstelt dat het vliegwiel bij een lopende motor linksom draait dan zie je dat het "F"-teken eerder voorbij komt dan het "T"-teken. Met andere woorden, de vonk wordt eerder gegeven dan het BDP bereikt is. En laat dat nou ook net de bedoeling zijn. Waarom? omdat het gasmengsel tijd nodig heeft om te ontsteken. het is maar een paar honderste seconden maar de neergaande kracht op de zuiger door de knal van de gasverbranding komt pas een klein momentje nadat de vonk gegeven is. Zou je de vonk op het BDP geven dan krijgt de zuiger pas de opsodemieter (de knal) als ie al reeds in een neergaande beweging is en dat is heel inefficient. Je kunt je nu ook voorstellen dat als de zuiger sneller gaat draaien (motor maakt meer toeren) dat de knal steeds later na het BDP komt dus dat je dan feitelijk de vonk NOG eerder moet geven om de knal precies op het BDP te krijgen. Welnu hiervoor hebben we het vervroeger mechanisme (verklaart gelijk de naam he). Door de middelpuntvliegende kracht (ik vond dat vroeger op school al zo’n mooi woord) zullen de gewichtjes in de vervroeger naar buiten geslingerd worden waardoor het nokje in de vervroeger iets linksom gedraait wordt en de vonk dus bij hogere toeren iets eerder gegeven wordt. Nu begrijp je ook waar al die streepjes op het vliegwiel voor zijn. Kiek moar op ut ploatsie!
Maar zoals ik al zei: dit is het moment om je ontsteking nauwkeurig af te stellen. De pieper zit nog aangesloten als het goed is. Draai het vliegwiel eenkwartslag rechtsom en dan langzaam linksom terugdraaien totdat het"F"-Teken precies op het wijzerteken staat. De twee schroeven van de grondplaat van de contactonderbreker (ja effe aan de andere kant van je blok kijken) zet je handvast (niet te los want dan is er te veel speling maar ook weer niet zo strak dat de plaat niet meer versteld kan worden). Er is een uitsparing in de rand van de grondplaat en daar zit ook net een palletje in het gietwerk van het huis…..TOEVALLIG! daar kun je lekker met een platte schroevendraaier in poeren en zo, heel secuur, de grondplaat links of rechtsom draaien. Nu draai je de grondplaat zo dat het piepje net ophoudt. Zet de twee schroeven op de grondplaat strakker en controleer het tijdstip door aan het vliegwiel te draaien. De ontsteking is optimaal als je een piep hoort terwijl je het vliegwiel linksom draait en die piep stopt op het moment dat het "F"-teken het peilpuntje passeert. Meestal is het in een keer raak maar herhaal anders nog een keer de afstelling. Ik stond er zelf van te kijken hoe precies je deze afstelling kunt krijgen…echt op de milimeter van het merkteken op het vliegwiel. Zo, je motor heeft nog geen seconde gelopen en jij weet nu al dat je ontsteking "perfecto grando" is afgesteld. Oh ja, piepertje kan nu wel uit hoor.

xxx

xxx

xxx

xxx

xxx

xxx

Zo, dan wordt het nu tijd om het tandwieltje van de ontsteking te plaatsen. Dit wieltje zit vast op een asje en er moet wel een shim op voordat je hem in het carterdeel schuift. Dit tandwieltje heeft 42 tandjes en valt precies in het tandwieltje dat om de krukas zit, en die heeft 21 tandjes…..he, da’s ook toevallig he, dan draait het asje van de ontsteking dus de helft langzamer, oftwel voor iedere twee slagen van de krukas draait het asje voor de ontsteking slechts een slag. Dit klopt dus met de het principe van de 4-tact want die maakt 2 omwentelingen bij elke ontsteking: 1. de inlaatslag (zuiger gaat naar beneden en inlaat klep staat open en benzine mengsel komt in de cilinder);2 de compressieslag (zuiger gaat omhoog en brengt het lucht/benzine mengsel onder druk) nu komt er een VONK en de zuiger gaat voor de tweede maal naar benede voor de: 3. werkslag (gassen verbranden, zetten uit en drukken de zuiger met grof geweld naar beneden); 4 de uitlaatslag (het vliegwiel aan de krukas duwt de zuiger weer omhoog en inmiddels staat de uitlaatklep open en verlaten de uitlaatgassen de cilinder). Eenmaal bovenaan gekomen gaat de uitlaatklep snel dicht en gaat de inlaatklep gelijk open en dan begint het feest van voren af aan.

In het aandrijf tandwieltje voor de onderbreker zit een spietje dat straks in het vervroeger mechanisme valt. Door dit spietje kan de vervroeger er straks maar op EEN manier opgezet worden en dat moet natuurlijk ook want de vonk moet straks precies komen op het moment dat de zuiger in de bovenste stand staat. Om precies dezelfde reden moet het aandrijvende tandwieltje op de krukas en het tandwiel voor de onderbreker met elkaar uitgelijnd worden. Daarvoor heeft yamaha "at your service" een merktekentje op beide tandwieltjes aangebracht die je dan volgense de foto met elkaar in line brengt. Tja, en dan nog kan je de plank misslaan want zoals je hierboven zag moet de motor een vonk per TWEE krukas slagen krijgen. Menigeen XT sleutelaar heeft weleens zijn blok verkeerd in elkaar gezet met het gevolg dat je de vonk op het verkeerde moment krijgt en je blok dus nooit, never, zal lopen. Maar voor nu is het in lijn zetten van de tekens voldoende, later zul je zien hoe je de timing verder afstelt.

Het lijkt op een stuk gerookte makreel in plastic maar het is natuurlijk mijn rechter carterdeksel. Ik heb er wel schik van dat ik een rolletje folie extra gekocht heb bij "Zuiper de Boer". Alles kan ik zo weer in elkaar zetten en scheelt me een hoop gedoe met knoeien met diesel en zo. (natuurlijk doe je dit niet bij een sterk vervuild blok….dat geef je een lekker schoonmaak badje)

Nu de kickstarter, koppeling en alle tandwieltjes gemonteerd zijn, wordt het tijd om ook dit deel van de carter te sluiten. Alvorens je het rechter carterdeksel erop zet, niet vergeten de ring over de as van de kickstarter te schuiven. Mocht je die vergeten dan werkt alles wel maar na verloop van tijd ga je hier spijt van krijgen…

Ik heb het al eens eerder geschreven maar persoonlijk ben ik afgestapt van goedkopere OEM pakkingen. Deze komen in een set en het scheelt aanzienlijk in prijs, maar helaas ook in kwaliteit. Mijn moto is nu dat ik met al het werk en tijd die ik erin steek, niet een paar tientjes ga bezuinigen op pakkingen die mogelijk gaan lekken waardoor de uiteindelijke lol van het zelf sleutelen een stuk minder leuk wordt. Ik vind een mooi droog blok onder mijn XT toch wat fraaier dan zo’n lekkende vette homp ijzer (voor dat laatste heb ik immers een Harley )

Goed,…carter deksel lekker schoon gemaakt (zover dit al nodig was) en de vloeibare pakking aangebracht. Hier zijn de meningen over verdeeld. Het is namelijk niet nodig om vloeibare pakking te gebruiken in combinatie met een harde pakking. Mijn motto: neem het zekere voor het onzekere. Als je een blokje voor jezelf reviseert dan doe je over het algemeen de dingen toch overdreven goed en kijk je niet op een paar eurotjes meer. Als de pasta erop zit, leg ik de pakking erop…zo dat blijft lekker plakken op die silicone smurrie.
  Tenslotte voorzie ik het pakkingvlak van het carterdeel  ook van een laagje blauwe pindakaas….nogmaal: een flinterdun laagje is voldoende, de harde pakking moet hier het meeste werk doen.

Eerst even de kickstarter as en het asje voor de onderbreker licht met olie insmeren want die moeten door de oilseals gevoerd worden, vervolgens haal ik ook even een vette vinger langs alles seals in het carterdeksel. En dan kan ie erop…("zuigond" zoals ze in het westen des lands zeggen). Tijd om de M6 inbus boutjes uit het folie te halen en de boel vast te draaien. De silicone puilt dan licht tussen de randen uit…lekkerrrrrrrrr dat sluit tenmiste af!!!!

Het volgende hoofdtuk van mijn Lego bouwpakket: de cilinder. Natuurlijk weer eerst een saai pakkingen verhaal dus daar hou ik maar over op. In ieder geval wel een nieuwe voet en koppakking gekocht…niet goedkoop maar ik zou deze nooit een tweede keer gebruiken. Vergeet niet de rode rubber O-ring rond de cilinderbus te leggen. Vervolgens leg ik de speciale moeren klaar en de drie inbus boutjes om de cilinder straks alvast te monteren.

Nu ga je eerst even overdreven het zuigerveren pakket in de olie zetten. Het plaatsen van de cilinder moet met beleid gebeuren omdat je een paar handelingen tegelijk moet doen. Het beste kun je dit eigenlijk met zijn tweeen doen dus roep je even je vrouw uit de keuken (of bij de afhaal chinees als ze niet van koken houdt). Je voert het ijzerdraad door de opening van de distributieketting en houdt deze strak zodat ie er niet in kan fli….vallen. (dat is EEN hand) dan houdt je de cilinder recht boven de zuiger laat deze er langzaam overheen zakken (twee handen, totaal drie); tijdens dit zakken druk je het zuigerveren pakket in elkaar, beginnend met de bovenste veren, dat is een vet klusje omdat je zuiger en veren pakket stijf staat van de olie…(dat doe je met twee handen, totaal dus 5 handen nodig…..he, dan moet je ook maar even de buurvrouw erbij vragen…gezellig!)
Neem hier even de tijd voor en gebruik vooral geen kracht, het is echt zo gepiept, de zuigerbus heeft een schuine kant dus de veren worden al een beetje ingedrukt als je de cilinder over de zuiger plaatst. Controleer of de zuiger soepel door de bus loopt en druk dan pas de cilinder op zijn plaats. Zo, nu het ijzerdraadje van de distributie ketting weer vast zetten, even snel de cilinderbouten plaatsen en dan snel naar de keuken om koffie te drinken met je vrouw (….en de buurvrouw)